11-08-08

Iedereen sterft behalve ik (stream of consciousness)

Dat dacht ik vroeger als kind altijd. Iedereen sterft behalve ik. Ik ben vast een uitzondering.

Soms, als ik bezig ben met iets, stop ik even, sta ik stil en denk ik. Al 2 decennia voorbij, hoelang nog? Kan het echt? Hoe kan dat? Hoe is dat dan? Dat ik hier nu sta koffie te maken en straks onder de grond lig. Wat zal ik denken? Zal ik alles af hebben? Het kan toch niet.

In mijn hoofd maak ik de reis van geboorte tot ouderdom tot einde, maar ik mijn intern geheugen crasht net voor het einde. Ik vat het niet. Ik geloof in God, maar ik vat het niet. Het staat beschreven in het Boek. De mirakels, wat er is en wat er volgt. Het Paradijs en al de bijhorende dingen. Het is mooi, maar ik snap het niet. Ik snap niet dat ik hier nu zit te typen terwijl de klok tikt en dat ik straks aan een ronde tafel ga zitten middageten terwijl ik denk "daarstraks zat ik dit te typen".

...en ik ben bang dat als ik het snap, als het licht echt gaat branden, op een  onverwacht moment, door een stom toeval, dat dit juist het einde zal betekenen.

Surreëel, dit is surrealistisch. Ik ben surreëel, sta boven het reële omdat ik er niet in kan, bij kan,..Help.

...maar de zon schijnt nog steeds hier in Marokko en de mensen zijn nog steeds happy hier, mezelf inclus.

Straks een lekkere, frisse slaschotel, nammieee!

13:26 Gepost door Elfyroth in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: filosofie |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.