29-08-08

IK HAAT BELEEFDHEIDSKUSSEN

Je komt terug van vakantie op je werk en al je collega's vliegen op je af om je een kus te geven. Heel normaal toch?...

NOT!! het is vreselijk. Ik weet niet hoe ik het moet omschrijven, maar ik word er ziek van in mijn hoofd. De meeste van mijn collega's weten wel dat ik het liever niet heb, maar ik weet niet of iedereen het ook serieus neemt. Er wordt licht mee omgegaan, van "ach ja, dat is juist", maar niet iedereen weet dat ik Asperger ben en dat het daar ook mee te maken heeft .

Ik kan toch moeilijk tegen al mijn collega's zeggen: Blijf van mij af, ik ben Asperger!

Het ergste is dat ik weet dat ze me graag hebben (ahum ahum) en dat ze dat gewoon willen laten zien, maar ik kan er gewoon niet tegen. Het is bijna zoals met je nagels over een bord krassen.

Soms lijkt het zo verleidelijk om me thuis op te sluiten en van daaruit alles te regelen, krijg je dit soort dingen niet, maar ik heb mezelf beloofd dat ik net die weg niet zou ingaan. Ik mag niet in een sociaal isolement terechtkomen.

Anderzijds is het echt heel moeilijk om voortdurend tussen mensen te zitten. Een goede oefening, maar bijzonder vermoeiend. Ik val altijd op omdat ik anders ben en andere voorkeuren heb en daardoor vaak ook onbeleefd overkom, zoals in deze situatie bijvoorbeeld.

Ik wou dat ik kon zeggen dat het over enkele jaren wel zal beteren en dat ik het uiteindelijk wel gewoon zou worden, maar de bittere realiteit moet zich weer lelijk presenteren: Asperger zijn genees je niet.

Ik moet me erbij neerleggen dat ik mij heel mijn leven lang zal frustreren over het feit dat mensen mij te pas en te onpas willen kussen en over honderden andere kleine frullen.

Roepen

21:00 Gepost door Elfyroth in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: maatschappij |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.