29-10-08

Iedereen sterft behalve ik (stream of consciousness) weeral

Dat dacht ik vroeger als kind altijd. Iedereen sterft behalve ik. Ik ben vast een uitzondering.
Soms, als ik bezig ben met iets, stop ik even, sta ik stil en denk ik. Al 2 decennia voorbij, hoelang nog? Kan het echt? Hoe kan dat? Hoe is dat dan? Dat ik hier nu sta koffie te maken en straks onder de grond lig. Wat zal ik denken? Zal ik alles af hebben? Het kan toch niet.
In mijn hoofd maak ik de reis van geboorte tot ouderdom tot einde, maar mijn intern geheugen crasht net voor het einde. Ik vat het niet. Ik geloof in God, maar ik vat het niet. Hoewel er een rijkelijk Boek is met alle details over mirakels, wat er was, is en wat er volgt. Het Paradijs bijvoorbeeld. Heel mooi, maar ik snap het niet. Ik snap niet dat ik hier nu zit te typen terwijl de klok tikt en dat ik straks in mijn bed lig terwijl ik denk "daarstraks zat ik dit te typen".

De commentaren zijn gesloten.