31-10-08

6 Belgische verkeersdoden in Egypte

decoration

Zeer tragisch en langs deze weg mijn medeleven aan de nabestaanden. Ik hoorde net op RADIO 1 in Mezzo een interview met iemand die wat meer wist te vertellen over het verkeer in Egypte. Ik moet zeggen dat de gelijkenissen met mijn vaststellingen in Marokko treffend waren. Ter gelegenheid kopieer ik nog eens even mijn post van zomer 2008:

 

--

Ze zeggen dat als je in Marokko kan rijden dat je dan overal kan rijden.

Er zijn verkeerslichten en verkeersborden, maar ik heb niet de indruk dat er iemand naar kijkt. Ga als voetganger maar niet te hard op je strepen staan bij een groen licht (letterlijk en figuurlijk), want het kan je zowaar je leven kosten.

Er staan ook overal agenten, maar die lijken dit niet te zien. Je moet al een hele sterke zonnebril dragen om niet te zien dat honderden wagens door het rood licht rijden.

Ook de verkeersregels zijn mij helemaal niet duidelijk. Er wordt gezegd dat hier voorrang op de hoofdbaan/grote baan geldt. Dus iedereen die uit een zijstraat komt, moet voorrang verlenen. Ook niet waar. Iedereen vliegt overal uit en remt maar pas op het laatste nippertje of pas als jij toetert.

Mensen steken straten en grote banen (60 km) over ZONDER te kijken en ze doen dit op hun traagste pas. Als je toetert, kijken ze vervreemd op.

Je moet je spiegels in de gaten houden, voor je kijken, het verkeer globaal, over je schouders, zien dat er geen kruisende voetganger op je motorkap vliegt, op tijd kunnen remmen in onverwachte omstandigheden (die heel frequent zijn) zonder dat je achterligger in je bumper zit.

Je begrijpt dat voor Aspergers, die heel veel belang hechten aan structuur en voorspelbaarheid, dit de ultieme nachtmerrie is.

Ik rij natuurlijk niet zelf omdat ik stiekem hoop dat er mij een lang leven beschoren ligt, maar als passagier word ik zowaar nog gekker. Weggaan vind ik sowieso niet leuk en uitstapjes met de auto waar je wel 20 bijna-ongelukken meemaakt en waar elke keer weer mijn hart even blijft hangen, vind ik al helemaal niets.

Gisteren was het zelfs zo erg – er was ook echt een ongeluk gebeurd in de andere richting – dat ik bijna moest huilen.

En al die tijd zit je dan in het gezelschap van mensen die zich rot amuseren omdat het prachtig weer is, omdat het landschap mooi is, omdat het vakantie is en omdat ze zich gewoon goed voelen.De muziek staat luid op en geen enkele gekke chauffeur lijkt hun geluk te kunnen verstoren. Ik ben de enige die er beteuterd bijzit en ik krijg dan ook steevast de vraag waarom ik niet gewoon een beetje chill kan doen?

 

Goede vraag. Waarom kan ik zo niet zijn ?

--

Zo zie je maar. Omdat daar op den duur dus doden van vallen.

 

De commentaren zijn gesloten.